تحقیق حاضر با هدف شناخت خودپنداشت جسمانی، شاخص توده بدنی و سطح فعالیت جسمانی در دانشجویان انجام شد. 221 دانشجوی 18 تا 26 ساله (111 دختر، 110 پسر) به شیوه تصادفی طبقه بندی شده، انتخاب و بر مبنای سطح فعالیت جسمانی شان به دو گروه تقسیم شدند. شرکت کنندگان پرسشنامه خودتوصیفی جسمانی (مارش، 1996) را تکمیل کردند.نتایج نشان دادند که (1) بین دختران و پسران در خودپنداشت جسمانی کلی و شاخص توده بدنی تفاوت معنادار وجود دارد، (2) بین زیرمقیاس های فعالیت جسمانی، صلاحیت ورزشی، ظاهر بدن، قدرت بدنی و استقامت بدنی در دو جنس و در همه زیرمقیاس ها بین گروه فعال و غیرفعال تفاوت معنادار وجود دارد و (3) زیرمقیاس های خودپنداشت جسمانی (سلامت، فعالیت جسمانی، چربی بدن، استقامت بدنی و حرمت خود)، شاخص توده بدنی و جنس، میزان فعالیت جسمانی را پیش بینی می کنند. به نظر می رسد پرداختن دانشجویان به فعالیت جسمانی، علاوه بر آثار جسمانی و فیزیولوژیکی، دارای تاثیرات روانی مانند افزایش خودپنداشت جسمانی، است.

مقدمه: هدف از این مطالعه بررسی فعالیت جسمانی و عوامل تقویت کننده، قادرساز و بازدارنده انجام فعالیت جسمانی در سالمندان بود. مواد و روش کار: این مطالعه به صورت مقطعی در 393 نفر از سالمندان استان مازندران با روش نمونه گیری چند مرحله ای در سال 1396 انجام شد. بدین منظور پرسشنامه های اطلاعات جمعیت شناختی، فعالیت های سالم برای سالمندان (CHAMPS)، عوامل تقویت کننده و قادرساز در انجام فعالیت جسمانی و عوامل بازدارنده انجام فعالیت جسمانی توسط پرسشگران تکمیل شد. جهت تحلیل نتایج از آمار توصیفی و آزمون پارامتری آزمون تی و رگرسیون استفاده شد. یافته ها: در این مطالعه، 393 سالمند با دامنه سنی 94-60 سال شرکت کردند. نتایج نشان داد 96/25 درصد از سالمندان بدون تحرک بوده و 34/86 درصد فعالیت جسمانی با شدت کم، 38/42 درصد با شدت متوسط و 0/76 درصد با شدت زیاد دارند. از عوامل تقویت کننده و قادرساز انجام فعالیت جسمانی سالمندان عبارت بودند از؛ همراه مناسب، احساس آرامش، تشویق دوستان، تشویق خانواده، ملاقات با دوستان، تجویز پزشک و حفظ تناسب اندام. از عوامل بازدارنده انجام فعالیت جسمانی می توان به بیماری و دلائل پزشکی، طولانی بودن مسافت، نبودن مکان ورزشی، ترس از افتادن و صدمه دیدن، اشاره کرد. همچنین نتایج حاصل از رگرسیون حاکی از ارتباط میان فعالیت جسمانی با متغیرهای سن، شرایط زندگی، شغل سالمند مرد، بیماریهای قلبی-عروقی و استئوپروز بود. نتیجه گیری: سطح فعالیت جسمانی در مطالعه حاضر کم بود و اکثر شرکت کنندگان فعالیت جسمانی با شدت کم داشتند. بر اساس یافته ها، شناسایی عوامل تقویت کننده، قادرساز و بازدارنده نقش مهمی برای ترویج فعالیت فیزیکی سالمندان دارد.

هدف: این تحقیق با هدف بررسی تاثیر هشت هفته فعالیت جسمانی در آب بر عزت نفس مردان سالمند انجام شد.مواد و روشها: در این مطالعه که به صورت کارآزمایی بالینی انجام شد، 40 مرد سالمند 73-60 ساله بازنشستگان آموزش و پرورش خراسان رضوی بطور تصادفی و همگن به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. ارزیابی عزت نفس آزمودنی ها با استفاده از پرسشنامه مقیاس اندازه گیری عزت نفس رزنبرگ، قبل و بعد از مطالعه انجام گرفت. گروه تجربی به مدت 8 هفته برنامه طراحی شده تمرین در آب را انجام دادند.برای تجزیه و تحلیل داده های بدست آمده از پیش آزمون و پس آزمون، از آزمون های t در سطح احتمال 0.05 استفاده شد.یافته ها: میانگین سن شرکت کنندگان گروه تجربی و کنترل در این پژوهش به ترتیب 66.77±3.29 و 67.16±3.11 سال بود. بیشترین درصد (%67.4) از شرکت کنندگان بودند. و افراد مجرد، متاهل و مطلقه به ترتیب با 15.1، 6.4 و 11.1 درصد در رتبه های بعدی قرار داشتند. 27.8 درصد سالمندان شرکت کننده فاقد فرزند بودند. به طوری که تعداد معدودی از سالمندان دارای بیش از 4 فرزند بودند. میانگین تعداد فرزندان آزمودنی ها 4.77±2.29 بود. بر اساس یافته های بدست آمده، تفاوت معناداری در پیش آزمون دو گروه در نتایج تست عزت نفس مشاهده نشد (p=0.360) در صورتیکه در پس آزمون، این تفاوت معنادار بوده و آزمودنی های گروه تجربی نسبت به گروه کنترل امتیاز بهتری را کسب کردند (p=0.001). همچنین نتایج بدست آمده از آزمون t همبسته، بیانگر تفاوت معنادار بین پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی در تست عزت نفس بود (p<0.001). اما در گروه کنترل هیچ تفاوت معناداری بین پیش آزمون و پس آزمون نمرات تست عزت نفس مشاهده نشد (p=0.083).نتیجه گیری: از آنجایی که عزت نفس به عنوان یکی از اساسی ترین نیازهای روحی-روانی افراد سالمند مطرح می باشد، و نتایج، نقش فعالیت جسمانی در آب را در بهبود عزت نفس مردان سالمند، تایید می کند. لذا انجام این گونه فعالیت ها در آب به عنوان یک محیط امن و بی خطر برای ارتقا سلامت سالمندان توصیه می شود.

هدف تحقیق: بررسی ارتباط بین فعالیت جسمانی با عزت نفس، خود ارجمندی جسمانی و اضطراب اجتماعی - جسمانی در دانش آموزان پسر و دختر متوسطه.روش تحقیق: در این تحقیق تعداد 256 نفر از دانش آموزان پسر و دختر به روش خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و در معرض آزمون که شامل پرسشنامه های عزت نفس روزنبرگ، مقیاس خود ارزشمندی BAS و پرسشنامه اضطراب اجتماعی-جسمانی بود، قرار داده شدند.روش های آماری: برای تنظیم داده های خام، تعیین شاخص اصلی تمایل مرکزی و پراکندگی و همچنین ترسیم نمودارها از آمار توصیفی و به منظور تجزیه و تحلیل و بررسی روابط میان متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون و از آزمون های t مستقل و تحلیل واریانس یکطرفه ANOVA برای مقایسه میانگین های به دست آمده و تعیین معنی دار بودن یا عدم معنی دار بودن اختلاف میانگین ها استفاده شد.نتایج: نشان داده شد که بین فعالیت جسمانی با عزت نفس، خودارجمندی جسمانی و اضطراب اجتماعی- جسمانی ارتباط معناداری وجود ندارد اما بین عزت نفس با خودارجمندی جسمانی یک رابطه معنادار مثبت و نیز بین عزت نفس و خودارجمندی جسمانی با اضطراب اجتماعی- جسمانی یک رابطه معنادار منفی وجود دارد (0.01>p).بررسی و تحلیل: با توجه به تاثیر نافذ عزت نفس بر روی خلق یا حالات عاطفی افراد باید سعی در افزایش و بهبود آن به هر طریق ممکن شود. همچنین هرچه میزان عزت نفس و خود ارجمندی جسمانی بالاتر باشد میزان اضطراب اجتماعی- جسمانی پایینتر است و بالعکس.

سالمندی دوره ای از زندگی است که طی آن سالمندان در معرض تهدیدات بالقوه ای نظیر ناتوانی های جسمی و ذهنی هستند و در موارد زیادی استقلال فردی آن ها مورد تهدید قرار می گیرد. هدف این مطالعه تعیین سطح استقلال عملکردی فعالیت های جسمانی سالمندان در شهر بندرعباس بود. در این مطالعه مقطعی تعداد 421 نفر از افراد بالای 60 سال ساکن شهر بندرعباس به صورت نمونه گیری خوشه ای از 21 نقطه مختلف شهر انتخاب شدند.در هر خوشه با مراجعه به منازل افراد با 20 نفر سالمند واجد شرایط مصاحبه و پرسشنامه های استاندارد فعالیت های روزمره زندگی (Activities of Daily Living-ADL) و فعالیت های ابزاری روزمره زندگی (Instrumental Activities Daily Living- IADL) که نسخه فارسی آن معتبر شده است جمع آوری و از طریق برنامه SPSS17 تجزیه و تحلیل شد. در کل 421 نفر سالمند با میانگین سنی (66.7±6.9) مورد مطالعه قرار گرفتند. از میان این افراد 49.9 درصد مرد و 50.1 درصد زن و 38.2 درصد بی سواد بودند. بر اساس نتایج 8 نفر (1.9 درصد) سالمندان از نظر انجام فعالیت های روزمره زندگی و تعداد 92 نفر (22.1 درصد) از نظر انجام فعالیت های ابزاری زندگی کاملا وابسته بودند. سالمندان بیشترین استقلال را در غذا خوردن (99 درصد) و استفاده از تلفن (91.9 درصد) و کمترین استقلال را در راه رفتن (80.5) و انجام تعمیرات جزئی منزل (36.3 درصد) داشتند. نتایج مطالعه نشان داد که انجام فعالیت ابزاری و روزمره سالمندان با متغیرهای سن، تاهل، سطح سواد و وضعیت اجتماعی اقتصادی افراد ارتباط داشت (P<0.05). بر اساس یافته های این پژوهش اکثریت سالمندان در انجام فعالیت های ابزاری که نیاز به توان جسمی بیشتری دارد به اطرافیان خود وابسته هستند که این وابستگی در سالمندان مجرد با سن بیشتر، تحصیلات کمتر و وضعیت اقتصادی پایین تر بیشتر است. این مطالعه توصیه می کند مطالعات تحلیلی در خصوص تایید عوامل موثر بر انجام فعالیت های فیزیکی در سالمندان صورت گیرد.